Kijkkastjes

Houten kastjes van 19 x 14 cm en 8 cm diep, met een glasplaatje aan de voorkant: dat is de ruimte die Luc Boyer zich gunt om zijn driedimensionale voorstellingen in op te bouwen. Hij gebruikt daarvoor de meest uiteenlopende materialen en objecten: veren, botjes, plastic beestjes, houten figuurtjes, poppenhuismeubilair, takjes, houtige vruchten, schelpen en nog veel meer. Vaak met een uitgeknipte afbeelding op de achter- of zijwand geplakt schept hij een eigen, geheimzinnige, vaak wat bizarre wereld-in-het-klein. Het is vooral de onverwachte combinatie van voorwerpen die een sfeer oproepen, de suggestie van een verhaal of een gebeurtenis, van iets dreigends soms. Ook de met voorstellingen of motieven beplakte buitenkant doet mee in het geheel – hoewel de samenhang vaak raadselachtig is. Sommigen noemen zijn scheppingen surrealistisch, anderen zoeken er kunsthistorisch commentaar in – maar Luc gaat intuïtief te werk en schept zijn universa zoals het hem uitkomt.

Het gebruik van gevonden en afgedankte materie, van de fossielen van onze tijd, van de vondsten op rommelmarkten heeft Luc ertoe gebracht zich een Neo-Animist te noemen (neo = nieuw, animus = ziel). Hij vindt dat materie zijn eigen identiteit heeft, maar zonder verhaal levenloos is. Door allerlei stukjes materie als losse elementen samen te voegen in een theatrale of verhalende context, krijgen deze materiële onderdelen een nieuwe lading en worden ze opnieuw bezield. De tand des tijds is daarbij ook belangrijk – het eerdere leven van een stuk papier, een sieraad, een metalen onderdeel of wat dan ook wordt meegenomen in de nieuwe combinatie en draagt bij tot het geheel van sfeer en textuur. Zoals Luc eens schreef: “Alles is al aanwezig in de oermassa, en de neo-animist hoeft de fragmenten slechts te ordenen en opnieuw te rangschikken om nieuwe betekenis te creëren.”

Tekst: Christiaan Jorg